Nazwa Heron Island nie wzięła się z przypadku. Kiedy wyspa została odkryta przez europejską wyprawę w 1843 roku, jednym z pierwszych widoków dla nowo przybyłych było stado czapli (ang. heron; aktualnie mamy rozróżnienie na heron i egret). Na wyspie i nie tylko tu, spotkać można czaplę czczoną (Egretta sacra, ang. eastern reef egret or pacific reef egret) w dwóch odmianach barwnych, przy czym nie jest to rozróżnienie względem płci. Nazywamy to polimorfizmem. Powód takiego zróżnicowania nie jest znany, podejrzewa się że jest to związane z kamuflażem. Obie formy mogą występować razem na danym obszarze, zwykle ciemna forma dominuje na obszarach o klimacie umiarkowanym, a biała w tropikach.

Czapla w wersji jasnej
Czapla w wersji ciemnej

Zasięg występowania tej czapli to wybrzeża i małe wyspy Indii, Azji Południowo-Wschodniej, Azji Wschodniej, Polinezji, Australii, oraz Nowej Zelandii. Żeruje w czystej płytkiej wodzie, często chodząc między skałami i koralowcami. Żywi się pokarmem typowym dla czapli: rybami, mięczakami, skorupiakami. Czasami kradnie też ryby złowione przez rybitwy. Niektóre gatunki ptaków morskich podążają za innymi drapieżnymi zwierzętami i korzystają ze wspólnego stołu chwytając ofiary uciekające przed drapieżnikiem. Czapli czczonej, również zdarza się wykorzystywać w ten sposób ryby drapieżne, żeby łatwiej zdobyć posiłek.

Przygotowanie do polowania
Czyżby małż?
Niektóre czaple tworzą parasol ze skrzydeł, aby zacienić wodę i łatwiej dostrzec potencjalny posiłek

Gniazdo czapli czczonej to platforma wykonana głównie z patyków i wyłożona roślinnością, np. trawą. Może być ono ponownie wykorzystane w kolejnym sezonie. Samica składa od 2 do 3 jaj, które wysiadują oboje rodzice przez około 4 tygodnie. Młode pozostaną w gnieździe przez kolejne 6 tygodni, również karmione przez oboje rodziców. Populacja jest stabilna, globalnie szacuje się ją na 100 tysięcy do 1 mln osobników.

Typowe dla czapli gniazdo z patyków założone na jednym z drzew
Podrośnięte kilkutygodniowe młode przebywające już poza gniazdem

Referencje:

Davis WE. Jr., 2003. Herons and Brown Pelicans Use Cormorants and a Grebe as “beaters”—why Does this Foraging Behavior Occur?,” Florida Field Naturalist: Vol. 31 : Iss. 4

BirdLife International. 2018. Egretta sacra. The IUCN Red List of Threatened Species 2018: e.T22696980A131759460.

Obie odmiany mają jasną tęczówkę oka i krótkie żółte nogi
Wersja ciemna ma dodatkowo biały pas na gardle
Gniazdo założone na jednym z budynków z czaplą w wersji jasnej
Oraz to samo gniazdo z czaplą w wersji ciemnej. Po kilku dniach słychać było pisklaki
Oprócz dwóch wersji barwnych, wyróżniamy też dwa podgatunki
W locie składa szyję w kształt charakterystyczny dla czapli
Aneta

Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
Zobacz wszystkie komentarze